บทที่ 297 เขาไม่ได้ฆ่าคนสักหน่อย

บทที่ 297 เขาไม่ได้ฆ่าคนสักหน่อย

เหอหลินเหวินกัดฟันกรอด ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

เฉินจื่อฉีดึงมือเขามาแล้วสวมกุญแจมือให้ทันที

“หลินเหวิน…” หมิ่นหมิ่นมองเขาอย่างกระวนกระวาย “นายไม่ได้ทำใช่ไหม?”

“แน่นอนว่าไม่ได้ทำ” เหอหลินเหวินยืดหลังตรง น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้”

“ได้” หมิ่นหมิ่นพยักหน้าเบา ๆ “ฉันเชื่อนาย”

เหอหลินเหวินฝืนยิ้มออกมา “หมิ่นหมิ่น ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน”

เฉินจื่อฉีพาเหอหลินเหวินไป

คนจากเต็นท์รอบ ๆ ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ ต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แววตาฉายความตกตะลึงอย่างหนัก

“ให้ตายเถอะ เขาฆ่าคนด้วยเหรอ?”