บทที่ 295 มีศพอยู่ก้นทะเลสาบ

บทที่ 295 มีศพอยู่ก้นทะเลสาบ

ราตรีมืดมิด แสงจันทร์สาดลงบนผืนน้ำ สะท้อนประกายเย็นเยียบ

ชายสวมแว่นยืนมองจุดที่กระเป๋าเดินทางจมลงไปตรงริมทะเลสาบ มุมปากค่อย ๆ ยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนขนลุก ราวกับงูพิษแลบลิ้น

ริมฝีปากเขาขยับพึมพำว่า “อวิ๋นอวิ๋น หลับให้สบายนะ”

ทิ้งท้ายคำพูดนั้นแล้วเขาก็หันหลังเดินจากไป

งูสิงดำกับเพื่อนร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว จึงรีบมุดลงไปในน้ำ

พวกมันวนเวียนอยู่รอบกระเป๋าเดินทางที่ก้นทะเลสาบ ทั้งร้อนใจทั้งจนปัญญา

งูสิงดำกับเพื่อนลองใช้หางรัดกระเป๋าเดินทาง แต่พวกมันตัวเล็กเกินไป จึงลากกระเป๋าหนักอึ้งใบนี้ไม่ไหว