บทที่ 259 เธอพาฉันกลับบ้านได้ไหม

บทที่ 259 เธอพาฉันกลับบ้านได้ไหม

ดวงตาเป็นหนึ่งในอวัยวะที่เปราะบางที่สุดของร่างกาย แค่ถูกกระตุ้นเบา ๆ เพียงนิดเดียวก็ทำให้รู้สึกไม่สบายอย่างรุนแรงได้

หญิงแสร้งตั้งครรภ์กับหญิงสวมเสื้อเชิ้ตยกมือปิดตา ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

“ฉันจะตาบอดหรือเปล่า?”

“ตาฉันเจ็บมาก…”

เสี่ยวจวี๋จื่อกับเสี่ยวหมี่พอใจกับผลงานชิ้นเอกของตัวเองมาก

ตอนนี้ความคิดของสุนัขเยอรมันเชพเพิร์ดก็ไม่ต่างจากนกทั้งสองตัว มันกัดหนุ่มแว่นจนอีกฝ่ายเรียกมันว่าพ่อแล้ว ฮี่ ๆ

“ฉันกัดทางนี้เสร็จแล้ว ต่อไปจะกัดใครดี?” มันถามอย่างคาดหวัง

“กัดใครก็ได้” เสี่ยวจวี๋จื่อพูดพลางบินไปหาคุณนายผู้เฒ่าที่กำลังทุบประตู