บทที่ 257 หาที่สักแห่งโยนเพศเมียชุดขาวทิ้ง

บทที่ 257 หาที่สักแห่งโยนเพศเมียชุดขาวทิ้ง

รอบด้านมืดสลัว ถนนเงียบสนิท ไม่มีใครอยู่เลย หญิงสาวชุดขาวยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี

“อีกไกลไหมกว่าจะถึง?” เธอถามเสียงเบา

หญิงตั้งครรภ์กับผู้หญิงเสื้อลายทางสบตากัน ก่อนตอบเสียงแผ่ว “ใกล้แล้ว”

ผู้หญิงเสื้อลายทางเหลือบมองชายหนุ่มสวมแว่นที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกระแอมเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขา

ชายหนุ่มสวมแว่นชะลอฝีเท้า ลอบเดินไปด้านหลังหญิงสาวชุดขาว เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งจากกระเป๋า แล้วปิดทั้งปากและจมูกของเธอทันที

รูม่านตาของหญิงสาวชุดขาวเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน ความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจ แต่เธอยังไม่ทันดิ้นรนก็หมดสติไป