บทที่ 255 ตบเธอแล้ว ห้ามมาตบฉันนะ

บทที่ 255 ตบเธอแล้ว ห้ามมาตบฉันนะ

สีหน้าของเมิ่งอวิ๋นถิงเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

“โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน” เมิ่งเจิ้งเหลียงถอนหายใจ “สุดท้ายคงเป็นเพราะตระกูลเมิ่งกับเธอไม่มีวาสนาต่อกัน”

“เธอยังอายุน้อยขนาดนั้น…” เมิ่งอวิ๋นถิงขมวดคิ้วแน่น พึมพำว่า “เธอยังไม่ได้มีชีวิตที่ดีเลย…”

เมิ่งเจิ้งเหลียงไม่พูดอะไร สีหน้ามีแววเสียดายอยู่เล็กน้อย

ครู่หนึ่ง เมิ่งอวิ๋นถิงก็เดินออกจากห้องหนังสือด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“พี่ชาย” เมิ่งอวิ๋นหลานเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้ามาหา ถามอย่างเป็นห่วงว่า “เป็นยังไงบ้าง? พ่อพูดว่ายังไง?”