กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 216 บอกคุณย่าว่าที่บ้านมีขโมยขึ้น
เจียงหยวนนั่งบนโซฟาหนังแท้นุ่ม ๆ ส่งข้อความ พีพีนอนหมอบอยู่ข้างเธอ ดวงตากลมโตของเจ้าหมาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์อย่างมีความหวัง
เจียงหยวนเอียงหน้ามองมัน แล้วยิ้ม “ฉันกำลังส่งข้อความหาซิงซิง”
“ดีเลย ขอบคุณหยวนหยวน” พีพีแลบลิ้นด้วยความดีใจ
เจียงหยวนพิมพ์ข้อความส่งไป: [ซิงซิง ตอนนี้ว่างไหม? พีพีอยากเจอเธอ]
ซิงซิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว: [หยวนหยวน ตอนนี้ฉันอยู่โรงพยาบาล อาจไม่ค่อยสะดวก]
เจียงหยวนขมวดคิ้ว พิมพ์ไปสองสามคำอย่างรวดเร็ว: [ไม่สบายเหรอ?]
ซิงซิง: [ไม่ใช่ฉัน...เป็นแม่ของฉัน]
เจียงหยวนจ้องข้อความตอบกลับของเธอ แล้วนิ่งงันไปหลายวินาที