กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 196 เจียงเตี๋ยคือคนที่เขาตามหามาตลอด
ถูซูเหยาได้ยินมันร้องขึ้นมา จึงมองเจียงหยวนอย่างขอความช่วยเหลือ “มันพูดว่าอะไร?”
เจียงหยวนเม้มปาก ลังเลว่าควรตอบตามตรงดีไหม
หรือพูดอ้อม ๆ หน่อยดีกว่า…
“มันบอกว่าอย่าดุมันขนาดนั้น” เธอตอบ
“ฉันดุมันตรงไหน? ก็เพราะมันทำให้ฉันโมโห!” อารมณ์ของถูซูเหยายิ่งพลุ่งพล่าน ขอบตาเริ่มแดงก่ำ เธอพูดเสียงสะอื้น “ฉันนึกว่ามันป่วย ทุกวันเอาแต่กังวล กลัวว่ามันจะเป็นอะไรไป…”
โจวซู่อวี่ไม่เคยเลี้ยงสัตว์ จึงไม่เข้าใจความรู้สึกของถูซูเหยา
แต่เจียงหยวนกับฟู่เสี่ยวเสี่ยวที่รับหน้าที่ทาสแมวมาครึ่งปีต่างเข้าใจความรู้สึกนี้ดี