บทที่ 177 ฉันต้องหย่าให้ได้

บทที่ 177 ฉันต้องหย่าให้ได้

เซี่ยผู้สุขุมยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า

ดวงตาเธอแดงก่ำ สะอื้นพลางพูดว่า “ฉันนึกว่าเขาไม่อยากให้ฉันมีลูก ที่แท้เขามีลูกอยู่แล้ว เลยไม่จำเป็นต้องมีอีก”

แมวลายวัวสัมผัสได้ถึงความเศร้าของนายท่าน จึงใช้หัวฟู ๆ ถูคางเธอเบา ๆ

“เซี่ยเซี่ยคนโง่ อย่าเสียใจเลย”

“เขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?” เซี่ยผู้สุขุมทั้งโกรธทั้งเสียใจ “วันนั้นฉันไม่ควรเชื่อเขาแล้วไปจดทะเบียนสมรสเลย!”

[ฉันนี่แหละที่เคยโดนหลอกให้จดทะเบียนก่อน]

[ยิ่งถ้ายังไม่ได้ส่งสินสอดแล้วไปจดทะเบียนก่อน หลังจากนั้นอดได้สินสอดแน่]