บทที่ 165 ถ้าถูกลักพาตัวก็ขยิบตา

บทที่ 165 ถ้าถูกลักพาตัวก็ขยิบตา

เติ้งรุ่ยกวาดตามองทั้งสามคนที่พูด สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง

เธอจ้องคนที่พูดเป็นคนสุดท้ายแล้วถามเสียงเย็น “เธอได้ยินมาจากไหน? ใครเป็นคนบอก? มีหลักฐานหรือเปล่า?”

“ฉันก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง เธอจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น” คนคนนั้นหดตัวอย่างรู้สึกผิด

“ก่อนถามอะไรแบบนี้ได้คิดบ้างหรือเปล่า?” เติ้งรุ่ยทำหน้ารังเกียจ “อายุเท่าไรแล้ว ไม่รู้หรือว่าเรื่องไหนถามได้ เรื่องไหนถามไม่ได้?”

“เธออย่าทำเกินไปนัก ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจียงหยวนบ้านเธอกำกวมกับผู้ชายพวกนั้นอยู่ข้างนอก!”