บทที่ 159 ต่อให้ตายเป็นผี ฉันก็ไม่ปล่อยแกไป

บทที่ 159 ต่อให้ตายเป็นผี ฉันก็ไม่ปล่อยแกไป

ป้าเหมยนั่งอยู่ในห้องโถงกับปังจื่อ พลางเคี้ยวเมล็ดแตงและสอนเขาว่าต้องร่วมหลับนอนอย่างไร

แม้ปังจื่อจะอายุเกือบสามสิบแล้ว แต่เพราะหัวไม่ค่อยดี หน้าตาอัปลักษณ์ แถมยังขาเป๋ บ้านก็ยากจน ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งกับเขา เขาจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องบนเตียงเลย

“ที่แม่บอกไปจำได้หมดหรือยัง?” ป้าเหมยถามอย่างไม่วางใจ

ปังจื่อพยักหน้าหงึกหงักแล้วตอบว่า “จำได้แล้ว”

“ดี งั้นน้องสาวคนนั้นน่าจะจัดการตัวเองเสร็จแล้ว รีบเข้าไปเร็ว” ป้าเหมยเร่งอย่างตื่นเต้น

แต่พอปังจื่อเข้าไปในห้องกลับไม่เห็นใคร เขาร้องขึ้นว่า “แม่! น้องสาวหายไปแล้ว!”