กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 154 ทั้งหมู่บ้านเน่าเฟะไปหมดแล้ว
เจียงหยวนนั่งอยู่ในรถ กระจกหน้าต่างลดลงมาครึ่งหนึ่ง เธอมองภูเขาสูงเสียดเมฆ คิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากันแน่น
“เจียงหยวน” เมิ่งเสี่ยวข่ายขยับเข้ามาเคาะกระจกรถ “ไม่เหนื่อยหรือ ลงมาเดินยืดเส้นยืดสายหน่อย”
เจียงหยวนเปิดประตูรถลงมา ก็เห็นเสี่ยวโม่เยี่ยนบินมาจากที่ไม่ไกลนัก คล้ายจะพานกอีกตัวมาด้วย ดูเหมือนจะเป็นนกสาลิกาปีกฟ้า
“หยวนหยวน!” เสี่ยวโม่เยี่ยนร้องเรียก “เยี่ยนมาแล้ว!”
เจียงหยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางยื่นมือออกไป เจ้าตัวเล็กหุบปีกลงเกาะตรงง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มือขวาของเธอทันที