บทที่ 47 ถูกบ่วงรัดคอ

บทที่ 47 ถูกบ่วงรัดคอ

แสงไฟอบอุ่นส่องสว่างไปทั่วห้องนั่งเล่น หูของตั้นไจ๋กับถูถูแนบติดกับหัว พวกมันก้มหน้า ขนทุกเส้นที่สั่นระริกเล็กน้อยต่างบอกถึงความไม่สบายใจในตอนนี้

พวกมันไม่กล้ามองหน้าคนในครอบครัวของเจียงหยวน กลัวว่าจะเห็นแววรังเกียจบนใบหน้ามนุษย์

ตอนนั้นเอง เสียงใสซื่อของเด็กคนหนึ่งก็ดังขึ้น “พวกเธอคือลูกหมาที่จัดการคนร้ายวันนั้นนี่!”

ตั้นไจ๋กับถูถูเงยหน้าขึ้นทันที แล้วสบกับดวงตากระจ่างใสไร้เดียงสาของเจ้าตัวน้อยมนุษย์

“ฉันก็จำเธอได้!” ตั้นไจ๋เห่าหนึ่งที

“ตั้นไจ๋บอกว่ามันก็จำจ้านจ้านได้เหมือนกัน” ริมฝีปากเจียงหยวนมีรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนแนะนำตั้นไจ๋กับถูถูให้ทุกคนรู้จัก