บทที่ 45 ขายหน้า

บทที่ 45 ขายหน้า

สุนัขซามอยด์ขาวโพลนตัวหนึ่งแยกเขี้ยวพุ่งเข้าใส่เฉาเหลาถิง

“ตัวเธอมีพิษ” เสียงเนิบนาบดังมา

เสี่ยวไป๋ได้ยินเสียงเจียงหยวนก็เบรกกึกทันที แล้วหันหลังวิ่งกลับอย่างรวดเร็ว

“มีพิษ! น่ากลัวจัง!”

เติ้งรุ่ยหันไปมองอย่างประหลาดใจ “เธอลงมาทำไม?”

เจียงหยวน “รอเพื่อน”

ความจริงเธอได้ยินเสียงลูกหมาร้องขอความช่วยเหลือจากชั้นบน

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นยายเฒ่าปีศาจอย่างเฉาเหลาถิงที่กำลังรังแกหมาน้อย

เสี่ยวเฮยรู้จักเจียงหยวน มันวิ่งจากใต้โต๊ะหินมาอยู่ข้างเธอ ทำท่าน่าสงสาร “หยวนหยวน ฉันคือปู้ปู้!”