กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 314 อีกไม่นานหรอก!
ตอนที่อวี๋จิ่งกลับมาถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ฉีจิ่นเฉินกำลังนั่งเล่นสีเทียนกับซาลาเปาไส้ครีมอยู่ในห้องนั่งเล่น กล้ามเนื้อมือของเจ้าตัวเล็กยังไม่แข็งแรงพอ จึงยังจับแท่งสีวาดรูปไม่ถนัดนัก ทำได้แค่ขีดๆ เขียนๆ เล่นไปเรื่อยเปื่อย ทว่าดูท่าทางซาลาเปาไส้ครีมจะไม่ค่อยพิสมัยการวาดรูปเท่าไหร่ ทุกครั้งต้องให้พ่อคอยหลอกล่อถึงจะยอมเล่นด้วยสักพัก
พอเห็นภรรยากลับมา ฉีจิ่นเฉินที่นั่งอยู่บนพื้นก็เงยหน้าขึ้นถาม "เป็นไงบ้างครับ? จับตัวได้ไหม?"
อวี๋จิ่งพยักหน้า แต่สีหน้ายังคงอึมครึมไม่คลาย