กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 214 ดูท่าคนไข้คนแรกของฉันใกล้จะหายดีแล้ว
"อาเฉิน" โจวหมิงหยางเรียบเรียงคำพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง "วาดรูป... นายไหวแน่นะ ถ้ารู้สึกไม่สบายใจ หรือนึกถึงเรื่องอะไรขึ้นมา... หยุดได้ทุกเมื่อเลยนะ เรื่องหาเงินเดี๋ยวเราค่อยคิดหาวิธีอื่น"
ฉีจิ่นเฉินจัดวางอุปกรณ์วาดภาพทีละชิ้นอย่างเงียบเชียบ สุดท้ายจึงหยิบชุดพู่กันที่พี่ใหญ่ให้ไว้ขึ้นมาถือจ้องมองอย่างตั้งใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงค่อยเอ่ยปากช้าๆ "ถ้าจะบอกว่าอารมณ์ไม่หวั่นไหวเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่... พอผมนึกว่าถ้าผมไม่วาด เสี่ยวจิ่งก็ต้องตื่นตั้งแต่ตีสามกว่าไปฆ่าหมูที่โรงฆ่าสัตว์ ผมก็รู้สึกว่าความอึดอัดแค่นี้มันก้าวข้ามไปได้!"