กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ฉันไปฆ่าหมูมาค่ะ
การรอคอยมักยาวนานเสมอ โจวหมิงหยางรู้สึกเหมือนตัวเองนั่งอยู่หน้าประตูมานานเป็นศตวรรษ พอก้มมองนาฬิกาก็เพิ่งผ่านไปแค่สิบห้านาที...
"อาเฉิน เข้าไปรอข้างในกันเถอะ ถึงตอนนี้จะเดือนสี่แล้ว แต่ลมตอนเช้าพัดโดนตัวก็ยังเย็นอยู่ดี..." โจวหมิงหยางพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็จามออกมาได้อย่างเหมาะเจาะ
ทว่าฉีจิ่นเฉินกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เอาแต่นั่งจ้องปากตรอกเขม็ง
โจวหมิงหยางถูกปลุกขึ้นมาแต่เช้าตรู่ พอมานั่งอยู่หน้าประตูแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกง่วงขึ้นเรื่อยๆ จึงเผลอเอนศีรษะพิงไหล่ฉีจิ่นเฉิน เตรียมจะงีบเอาแรงสักหน่อย