กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จีเฉิงหยวนแค่นเสียงฮึคำหนึ่ง “ยามนี้รู้แจ้งว่ากลัวแล้วรึ! ข้ามิกล้าขอความเมตตาแทนเจ้าหรอก”
อันอันชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ้งกลอกลูกตาคราหนึ่ง แล้วเปลี่ยนกลยุทธ์ทันควัน “เสด็จพ่อ ท่านไม่รู้แจ้งอะไรเลย ข้าถูกพ่อค้ามนุษย์จับตัวไป พวกมันยังคิดจะขายข้าอีกด้วย ฮือ ๆ ๆ... ลูกสาวน่าสงสารยิ่งนักเจ้าค่ะ”
“อะไรกัน” สุรเสียงนี้ของจีเฉิงหยวนมิได้ดัง ทว่าทุ้มลึกจนน่ากลัว ดุจดั่งหิน 1 ก้อนที่ทุ่มลงสู่ผืนทะเลสาบอันสงบนิ่ง
เขามองไปยังจีจิงหาน จีจิงหานพยักหน้าอย่างจนใจ
หลิงชีและเจียงหว่านที่กำลังสนทนากันอยู่หุบปากลงพร้อมเพรียง หันศีรษะมาพร้อมกัน สายตาของหลิงชีกวาดมองไปมาระหว่างจีเฉิงหยวนกับอันอันรอบหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางก้าวเท้าเร็วรี่เดินเข้ามา