ตอนที่ 216 บังเอิญพบในอาราม

เกาจินเฟิ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ยามหันกายกลับมา สายตาก็สบประสานเข้ากับจีเฉิงหยวนอย่าง “ไม่ตั้งใจ”

นางชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นในแววตาก็ปรากฏความยินดีระคนลังเล ริมฝีปากสั่นระริกน้อย ๆ “ศิษย์... ศิษย์พี่เจ็ด? ใช่ท่านหรือไม่?”

จีเฉิงหยวนชะงักฝีเท้า สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของนาง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าคือ...”

ในใจของเกาจินเฟิ่งพลันเย็นเยียบ เขาจำนางไม่ได้จริง ๆ รึ? นางสะกดความไม่พอใจในอกลงไป เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ศิษย์พี่เจ็ด ข้าคือเป่าเอ๋อร์อย่างไรเล่า เป่าเอ๋อร์แห่งสำนักชิงเสวียน ท่านจำไม่ได้แล้วหรือ?”

หัวคิ้วของจีเฉิงหยวนขมวดแน่นยิ่งขึ้น พินิจมองนางอย่างละเอียดสองครา ในที่สุดก็จำได้ “เกาเป่าเอ๋อร์?”