ตอนที่ 140 ผ่านเข้าด่านอู่กวนอย่างราบรื่น

หลิงเฮ่อเล่าถึงตรงนี้ ศีรษะก็ซบฝังลึกลงในสองฝ่ามือ น้ำเสียงสะอื้นไห้จนมิอาจเอ่ยต่อได้

หลังจากสูดหายใจเข้าลึกคราหนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “ท่านแม่… ต่อมาท่านแม่ชนเสาปลิดชีพตนเองจนตาย”

“ตอนนั้นพี่ชายอยู่ที่ใดหรือ”

“ข้า… ข้าถูกกองกำลังพิทักษ์กลุ่มหนึ่งล้อมไว้ ถูกพวกเขาตีขาจนหัก ฝ่าออกไปอย่างไรก็มิได้… ฝ่าออกไปมิได้ ข้าช่วยท่านพ่อมิได้… ทั้งยังช่วยท่านแม่มิได้!”

“ฮือ ๆ ๆ…” สิบปีแล้ว โทสะและความอัดอั้นก้อนนี้ เขากล้ำกลืนมาสิบปีถึงได้ร่ำไห้ออกมา

“ต่อมา ท่านย่ากลับจากวัดมายังจวน คนในจวนทั้งบนล่างกว่า 100 ชีวิตล้วนถูกจับกุมตัวเข้าไปจนสิ้น

ท่านอาสองกับอาสะใภ้สองล้วนถูกข้าทำให้เดือดร้อน น้องชายลูกพี่ลูกน้องคนเล็กก็เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน…” เขารู้สึกละอายใจอย่างมิอาจหาใดเปรียบ