ตอนที่ 138 ช่วยเหลือพี่ใหญ่

คนผู้นั้นขยับไหวในที่สุด

เปลือกตาของเขาสั่นระริก คล้ายต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลกว่าจะลืมขึ้นได้เพียงช่องแคบ ๆ ลูกตากลอกไปมาในเบ้าตาอย่างเชื่องช้า เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะฝืนเพ่งรวมสายตามาที่ใบหน้าของหลิงชีได้

ริมฝีปากของเขาขยับ เปล่งเสียงพึมพำอู้อี้ออกมา คล้ายลิ้นพันกัน และคล้ายมิได้เอ่ยปากพูดมานานเกินไปจนลืมเลือนไปแล้วว่าต้องออกเสียงอย่างไร

“พี่ ข้าเอง ชีชี” หลิงชีปวดใจยิ่งนัก นางยื่นมือเข้าไปในช่องว่างของกรงเหล็ก กุมมือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขาเอาไว้

มือของเขาเย็นเยียบ ผ่ายผอมจนเหลือเพียงกระดูก ฝ่ามือเต็มไปด้วยรอยด้านหนาและแผลเป็นเก่าก่อน มีเล็บนิ้วมือหลายนิ้วหลุดร่วงไปแล้ว เผยให้เห็นเนื้อหนังสีแดงคล้ำด้านล่าง