ตอนที่ 120 ลมมรสุมในราชสำนัก

วาจานี้กล่าวอย่างคลุมเครือ ทว่าผู้ที่อยู่ในที่นี้ล้วนมิใช่คนโง่เขลา

ม่านตาของจักรพรรดิเทียนฉี่หดเล็กลงเล็กน้อย นิ้วมือที่วางอยู่บนที่ท้าวแขนกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ซือเฉินหยาง! เจ้าสารเลว คำพูดเยี่ยงนี้สมควรนำมากล่าวต่อหน้าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนักหรือ

“เลิกประชุมราชสำนัก!” เขาลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน มิทันให้เหล่าขุนนางได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ก็หมุนตัวเดินเข้าสู่โถงหลังไปทันที

ด้านหลัง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในราชสำนักประดุจหม้อแกงเดือดพล่าน ไม่อาจสะกดข่มไว้ได้อีกต่อไป

โถงหลัง

จักรพรรดิเทียนฉี่ถีบกระถางธูปเบื้องหน้าจนคว่ำ ผงทองโปรยปรายเกลื่อนพื้น

“ไร้ประโยชน์! ล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น!” เขาเดินวนไปเวียนมา สีหน้าเขียวคล้ำ “จะรบก็มิได้ จะปรองดองก็มิได้ หรือจะให้เราป้องมือยกราชบัลลังก์ให้ผู้อื่นไปอย่างนั้นรึ