เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สายตาของเขาพลันเย็นเยียบ ขอบนูนใต้ผ้าห่มของหลิงเซียวดูไม่เหมือนท่วงท่านอน ทว่ากลับเหมือนกับ...
มีคนซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม พร้อมลงมือ
“ถอย—”
วาจาเขายังมิทันสิ้นเสียง ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งก็พลันระเบิดขึ้นจากใต้ผ้าห่ม ฟันตรงเข้าใส่ใบหน้าของเขา
หลิวหู่ตอบสนองรวดเร็วยิ่ง เขาใช้ดาบขวางเข้าปัดป้อง เสียง “เคร้ง” ดังสนั่นประกายไฟแตกกระจาย สะเทือนจนง่ามมือของเขาชาหนึบ
พละกำลังของดาบนั้น มิเหมือนสิ่งที่ผู้โดนผงสลายกระดูกจะสามารถใช้รุกไล่ออกมาได้เลย
หลิงเซียวเตะผ้าห่มกระเด็น พลิกตัวผุดลุกขึ้น แม้บาดแผลที่กระดูกซี่โครงจะทำให้ท่วงท่าดูติดขัดไปบ้าง ทว่าคมดาบกลับดุดัน ไอสังหารคุกคามผู้คน
มุมปากของเขาแสยะออก เผยรอยยิ้มอันธพาลแฝงความเหี้ยมเกรียม “ลูกไม้เพียงเท่านี้ ยังกล้าเอาออกมาโอ้อวดอีกรึ”