เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงหว่านถอยปลายเท้าไปด้านหลัง พลางยื่นมือไปดึงจีจิงหานที่อยู่ข้างกาย
หลบดาบสั้นที่พุ่งเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด
หลิงชีเห็นดังนั้น ร่างกายก็พุ่งผ่านไปดุจภูตผี กริชในแขนเสื้อแทงตรงไปยังกลางหลังของจ้าวหง ขณะเดียวกันก็ตะโกนสั่งหลิงเซียวเสียงเฉียบขาดว่า “ตรงนี้ข้าจัดการเอง เจ้าปกป้องเด็กทั้งสองให้ดี!”
ประกายดาบและกริชปะทะกันกลางอากาศ คลื่นลมซัดเศษหินบนพื้นจนปลิวกระจาย
จ้าวหงไม่ทันตั้งตัวถูกกระแทกจนถอยหลังไปสองก้าว หันกลับไปมองหลิงชี แววตาฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง “นึกไม่ถึงว่าสตรีเช่นเจ้าจะมีวรยุทธ์ด้วย”
หลิงเซียวถอยร่นลงมา
มิใช่ว่าเขาพ่ายแพ้ต่อจ้าวหง เพียงแต่เสียเปรียบตรงที่ไร้อาวุธที่ถนัดมือ ซ้ำยังขาดประสบการณ์ไปบ้างเสี้ยว
หากวัดกันที่ฝีมือแท้จริง เขาหาได้ด้อยไปกว่าจ้าวหงไม่