เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ม่านตาของสยงเจิ้นซานหดเกร็งฉับพลัน สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ เหือดหาย ขาวซีดราวกับกระดาษในพริบตา
เขาคิดไม่ถึงเป็นร้อยล้านเท่าว่า ชายหนุ่มผู้นี้อ้าปากก็เอ่ยถามปัญหาสำคัญถึงเพียงนี้
“เจ้า... เจ้าล่วงรู้แจ้ง ‘กองทัพตระกูลหลิง’ ได้อย่างไร กองทัพชายแดนในยามนี้ ไม่ได้ใช้ชื่อนี้มานานแล้ว” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ เต็มไปด้วยความตระหนกสงสัย
“เจ้าเพียงตอบมา ไม่ต้องถามมากความ” น้ำเสียงของจีเฉิงหยวนราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธ
สยงเจิ้นซานค่อย ๆ หลับตาลง คิดจะแสร้งตายเพื่อกลบเกลื่อนให้พ้นตัว
ทว่าเขากลับไม่ใคร่ครวญดู เรื่องราวในวันนี้ จะกลบเกลื่อนให้ผ่านไปได้ง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร
เจียงหว่านทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ฟ้ามืดค่ำแล้ว นางง่วงเหงาหาวนอนจนทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว