กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เมื่อครู่พวกเจ้าปล่อยไปแล้ว” จีเฉิงหยวนหยุดฝีเท้า สายตากวาดมองทั้งสี่คนอย่างเรียบเฉย “ยิงไม่โดน”
ชายฉกรรจ์กลืนน้ำลายลงคอ กัดฟันกล่าวว่า “พวกเรามีคนมากกว่า เจ้า...เจ้าอย่าได้รนหาที่ตาย!”
“คนมากกว่ารึ” หลิงเซียวที่อยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะพรวด “แค่วัชพืชไร้ค่าอย่างพวกเจ้าไม่กี่คนนี้ ยังคู่ควรเรียกว่าคนมากกว่าอีกหรือ”
เขาผลักเผิงหนวดใหญ่ไปข้างหน้าทีหนึ่ง “บอกพวกพ้องของเจ้าไม่กี่คนนี้ซิ ว่าเมื่อครู่ใต้เชิงเขาเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น”
เผิงหนวดใหญ่อับอายจนเต็มหน้า อึก ๆ อัก ๆ กล่าวว่า “พี่...พี่หลี่ อย่า...อย่าขวางเลย นายท่านไม่กี่คนนี้...พวกเราล่วงเกินไม่ไหวหรอก”
“หัวหน้าเผิงรึ” ชายเคราดกถึงเพิ่งจำเผิงหนวดใหญ่ได้ เบิกตากว้าง “เหตุใดเจ้าถึง...”