ตอนที่ 83 เผิงหนวดใหญ่

หากในหมู่บ้านมีเรื่องลำบากอะไรกัน ก็มิต้องเกรงใจ บอกมาตามตรงเถิด”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปลดถุงเงินที่พองแน่นใบหนึ่งลงมาจากเอว แล้ววางลงบนกรอบประตูอย่างแผ่วเบา “ไม่แน่ว่า พวกเราอาจพอช่วยอันใดได้บ้าง”

สายตาของชายชราจับจ้องถุงเงินอันหนักอึ้งใบนั้นเขม็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรงคราหนึ่ง

รอบด้านเงียบงันเนิ่นนาน นานเสียจนหลิงเซียวนึกว่าชายชราจะดึงดันไม่ยอมปริปาก ทว่าชายชรากลับทอดถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วง เอี้ยวตัวหลีกทางให้พ้นประตูฟืน “เข้ามาเถิด”

เครื่องเรือนภายในบ้านทรุดโทรมและซอมซ่อยิ่งกว่าที่มองเห็นจากภายนอกนัก

โต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่ามุมแหว่งวิ่นตัวหนึ่ง ม้านั่งยาวสึกหรอด่างพร้อยสองตัว บนเตาดินมีหม้อเหล็กดำใบหนึ่งตั้งอยู่ ในหม้อกำลังเดือดปุด ๆ ด้วยแป้งเปียกผักป่ารสจืดชืดอยู่ครึ่งหม้อ