ตอนที่ 65 ศาลบรรพชนซือซื่อ

ผลักประตูเข้าไป กลิ่นอายเก่าคร่ำของเนื้อไม้และกระดาษหมึกก็โชยเข้าปะทะหน้า หลิงเซียวควักเอาก้านจุดไฟออกมา ใช้มือป้องแสงไว้ ส่องสว่างได้เพียงเบื้องหน้าระยะสามฉื่อใต้ฝ่าเท้า

ภายในห้องเก็บของมีหีบไม้การบูรวางซ้อนกันอยู่สิบกว่าใบ ด้านบนติดแถบผนึก เขียนตัวอักษรจำพวก “ทำขึ้นในปีเกิงอู่” “ทำขึ้นในปีเหรินเซิน”

จีเฉิงหยวนงัดเปิดหีบที่ปิดผนึกใบหนึ่งออก อาศัยแสงสลัวทอดมอง คิ้วพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “เป็นโฉนดที่ดิน”

หลิงชีขยับเข้าไปพลิกดู บนโฉนดที่ดินล้วนเขียนถึงที่นาและผืนป่ารอบนอกป๋อโจว หนาแน่นนับหลายสิบใบ

นางแค่นยิ้มเย็น “คนตระกูลซือหนีไปเมืองหลวงกันหมดแล้ว ที่ดินของป๋อโจวกลับกำไว้แน่นเชียวนะ

ที่ดินเหล่านี้ปล่อยร้างไว้ก็ไม่ให้คนเพาะปลูก มิน่าเล่านอกเมืองถึงมีผู้ประสบภัยมากมายถึงเพียงนั้น”