ตอนที่ 27 ตราหยกหาย

ขันทีทั้งสองยามถูกลากตัวเข้ามาก็ตัวสั่นงันงกประหนึ่งตะแกรงร่อนแล้ว

คนที่สัปหงกนามว่าเสี่ยวอันจื่อ เวลานี้ใบหน้าขาวซีดยิ่งนัก คุกเข่าอยู่บนพื้นกระทั่งวาจายังเอ่ยได้ไม่เป็นคำ “ฮะ...ฮ่องเต้ บ่าว บ่าวไม่รู้แจ้งสิ่งใดจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ...”

จักรพรรดิเทียนฉี่จ้องมองพวกเขาอยู่ชั่วครู่ จู่ ๆ ก็ทรงพระสรวล

รอยยิ้มนั้นทำให้แผ่นหลังของหลี่โหย่วฝูพลันเย็นวาบ เขาติดตามฮ่องเต้มาตั้งแต่เยาว์วัย บัดนี้นับเป็นเวลา 20 ปีแล้ว สิ่งที่หวาดกลัวที่สุดก็คือสีหน้าเช่นนี้—บุตรสวรรค์พิโรธ ย่อมมีศพเกลื่อนหนึ่งล้าน บุตรสวรรค์แย้มสรวล ย่อมเข่นฆ่าล้างโคตร

“ตำหนักบำรุงใจของเรา สถานที่ตรวจฎีกาของเรา มีคนเข้าออกได้ตามใจชอบ พวกเจ้ากลับไม่รู้แจ้งอะไรเลย”

จักรพรรดิเทียนฉี่สะบัดจดหมายฉบับนั้นใส่หน้าเสี่ยวอันจื่อ “ลากออกไป โบยให้ตาย”