ตอนที่ 5 ลงเขาตั้งหลัก

ทว่าจิตวิญญาณยังคงไม่ค่อยดีนัก ใต้ตามีรอยคล้ำจาง ๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน

ป้อนเจียงหว่านเสร็จแล้ว หลิงชีก็กินน้ำแกงผักป่าที่เหลือแกล้มกับแผ่นแป้งแห้ง

นางกินเร็วมาก แทบไม่เคี้ยวก็กลืนลงคอ ราวกับกำลังทำภารกิจให้เสร็จสิ้นอย่างไรอย่างนั้น

หลังจากกินเสร็จ นางก็เก็บข้าวของจนเรียบร้อย ผูกเจียงหว่านไว้แนบอก แล้วเดินออกจากวัดร้าง

ด้านนอกเป็นเนินเขาโล้นเตียน ไกลออกไปแลเห็นแนวสันเขาทอดยาวต่อเนื่อง คล้ายสัตว์ยักษ์นอนหมอบราบอยู่บนพื้นดินเป็นทิวแถว

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าอมเทา ไร้เมฆหมอก แสงแดดทอดตัวลงมาบางเบา ส่องกระทบกายโดยไร้ซึ่งอุณหภูมิความอบอุ่น

“พวกเราจะไปที่ใดกันตอนนี้” เจียงหว่านคิดในใจ ปากก็ส่งเสียง “อ้า ๆ” ออกมา