ตอนที่ 141 คือวาสนาของพวกเราทุกคน

ตอนที่ 141 คือวาสนาของพวกเราทุกคน

รองเสนาธิการหลิวและเลขาฯ โหวฟังแล้วคลื่นอารมณ์ในใจซัดกระหน่ำจนไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะค้อมตัวคำนับให้กลุ่มของเฉียวอี้หรันอย่างสุดซึ้ง

"คุณเฉียว ผมขอเป็นตัวแทนของเหล่าสหายเก่าในบ้านพักคนชรา ขอบคุณคุณมากครับ!"

"คุณเฉียว คนที่ถูกส่งตัวไปบ้านพักคนชรา มีใครบ้างที่ไม่เคยสร้างคุณประโยชน์ใหญ่หลวงให้แก่ประเทศชาติและประชาชน

เพียงแต่พอยีนพังทลายลง พวกเขาก็กลายเป็นภาระ ครอบครัวไม่ต้องการ มิตรสหายส่วนใหญ่ก็ดูแลไม่ทั่วถึง ส่วนพวกเราเองก็ทำได้แค่หิ้วของแวะไปเยี่ยมเยียนเป็นครั้งคราว และคอยกำชับเตือนสติพวกผู้ดูแลข้างในเท่านั้น

สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุด ก็คือโอกาสที่จะได้ลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้ง!" เลขาฯ โหวขอบตาแดงระเรื่ออย่างหาได้ยาก "พอเห็นพวกเขา ผมก็มักจะคิดถึงตัวเองในอนาคต ว่าจะมีเพื่อนเก่าสักกี่คนแวะมาเยี่ยมผมบ้าง

หรือว่าเพื่อนเก่าพวกนั้นของผม ถ้าไม่สละชีพไปก่อน ก็คงต้องไปนอนรอความตายอยู่ในบ้านพักคนชราเหมือนกับผม"

รองเสนาธิการหลิวปาดหน้า ยิ้มพลางกล่าว

"ความจริงแล้ว เมื่อก่อนพวกเราพยายามเรียกร้องผลประโยชน์ให้แก่สหายเก่าพวกนั้นมาโดยตลอด ในตอนแรกทุกคนยังคำนึงถึงความดีความชอบของพวกเขาอยู่ จึงยอมถอยให้สักครั้งสองครั้ง ทว่าหลังจากนั้นเสียงคัดค้านก็เริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ

ถึงขั้นมีคนพูดออกมาว่า ตนเองยอมที่จะดิ้นรนแย่งชิงโอกาสในตอนที่ยังหนุ่มแน่น ดีกว่าต้องไปนอนรอรับเศษทานจากคนอื่นในบ้านพักคนชรา..."