0302

⬢⬢⬢

ตอนที่ 302 อุดมคติที่คำนึงถึงทั้งครอบครัวเล็กและครอบครัวใหญ่

“ไม่ต้องกังวล เราส่งโรงพยาบาลทันเวลา น่าจะไม่มีปัญหา แก้ไขได้” ฮั่วถิงกล่าว

เห็นสีหน้าของเสิ่นหัวหนงซีดเผือดเล็กน้อย เขาจึงยกมือขึ้น ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงสัมผัสเส้นผมของเธอภายใต้สายตาที่จ้องมองมาหลายคู่ จากนั้นกดศีรษะของเธอลงบนไหล่ของเขา ใช้นิ้วชี้กดนวดที่ขมับของเธอเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ถ้าง่วงเพราะเมารถ ก็หลับตาสักพักเถอะ ตอนนี้ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”

เมื่อได้ยินฮั่วถิงพูดเช่นนี้ อารมณ์ของเสิ่นหัวหนงก็ดีขึ้นมากจริง ๆ ราวกับว่าไฟแห่งความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกสายฝนฤดูใบไม้ผลิชโลมดับลง

ถึงจะยังรู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้อยู่บ้าง แต่รถโดยสารประจำทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นไม่พึงประสงค์ ทั้งโยกเยก อึดอัด และมีเสียงดังทุกย่างก้าวนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้น่ารังเกียจน่าขยะแขยงขนาดนั้นอีกต่อไป

เธอพิงไหล่ฮั่วถิง ใจสงบลง อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเขา เห็นเหงื่อผุดบนหน้าผากของเขา ก็พอจะรู้ว่าในใจเขาร้อนรนเพียงใด ใจหนึ่งพลันอ่อนยวบ ยื่นมือล้วงกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา แตะที่หน้าผากของเขาเพื่อซับเหงื่อให้

ฮั่วถิงชะงักไปเล็กน้อย ปรือตาลงมองเสิ่นหัวหนง แต่ก็ยอมปล่อยให้เธอซับเหงื่อต่อไป

ให้เธอเบี่ยงเบนความสนใจบ้างก็ดี ส่วนเรื่องกฎเกณฑ์หรือจะมีใครมองอยู่หรือไม่นั้น เขาไม่สนใจแล้วชั่วขณะนี้

“นอนสักพักเถอะ” เขากล่าว