0280

⬢⬢⬢

ตอนที่ 280 ฤดูหนาวที่อบอุ่นนี้

ฮั่วกั๋วอันวิ่งหายลับไปแล้ว ฮั่วถิงกำลังเตรียมจะบอกเสิ่นหัวหนงว่าพวกเขาจะกลับบ้านกันแล้ว ก็เห็นเธอกำลังจ้องมองเขาโดยไม่วางตา

ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ขึ้น ๆ ลง ๆ เธอไล่มองเขาซ้ำไปซ้ำมา สายตานั้นราวกับจะกลายเป็นรูปร่างขึ้นมาได้ มองจนหัวใจของฮั่วถิงทั้งขนลุกทั้งร้อนผ่าว เมื่อนึกถึงคำพูดชี้นำที่ฮั่วกั๋วอันจงใจปั่นหัว เขาจึงพูดว่า “เธออย่าคิดฟุ้งซ่าน”

“ฉันคิดฟุ้งซ่านอะไรล่ะ?” เสิ่นหัวหนงหัวเราะพร้อมยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มแขนเขาแล้วถามว่า “เธอลองพูดมาซิว่าฉันคิดฟุ้งซ่านอะไร”

ฮั่วถิงไม่มีทางหยอกล้อชนะเธอได้ จึงรีบอธิบายว่า “กั๋วอันน่ะมันพูดจาเพ้อเจ้อ ฉันไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ามีใครมาเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าฉัน”

“อ้อ” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เสิ่นหัวหนงกลับไม่ได้ละสายตาออกไป

ฮั่วถิงทนไม่ได้ที่ถูกจ้องมองเช่นนี้ จึงก้าวเดินนำออกไปนอกห้องประชุมของโรงงานหัตถกรรมก่อน “กลับบ้าน”

เสิ่นหัวหนงค่อย ๆ เดินตามเขาออกมา ขณะนี้ทุกคนกำลังยุ่งอยู่ข้างหน้า ใต้ชายคานี้ไม่มีคน เธอเดินไปสองก้าวก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะ

ฮั่วถิงรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงที่หลัง จึงต้องหยุดรอเธอ เมื่อหันกลับไปเห็นเสิ่นหัวหนงยังคงทำท่าทางสนใจใคร่รู้นักมองดูเขาอยู่ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ยังจะดูอีกเหรอ? ดูอะไรนักหนา?”