เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 269 พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ลาก่อน!
เสิ่นหัวหนงยังคงไม่ขยับไหวติง ฮั่วถิงในใจกำลังรู้สึกผิดหวัง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชุดทำงานขยับเล็กน้อย ตามมาด้วยแขนข้างหนึ่งที่โอบเอวเขาเอาไว้ เสื้อตัวโคร่งบังไว้มิดชิด คนภายนอกมองไม่เห็น แขนอีกข้างของเธอยังคงพาดอยู่ด้านนอก คนอื่นที่เห็นคงคิดว่าเธอแค่ดึงเบาะรถไว้เท่านั้น
มุมปากของเขาหยักขึ้นด้วยความพอใจ ก่อนจะเริ่มปั่นจักรยานไปอย่างสุขอกสุขใจ
ฟางซูเสียนที่ไล่ตามมาทันขณะที่ทั้งสองคนกำลังอ้อยอิ่งอยู่: หลอกตัวเองชัด ๆ!
เบียดเสียดกันแน่นขนาดนั้น นึกว่าตาเธอฝ้าฟางหรือยังไง!
เดี๋ยวนี้คนชนบททำตัวไม่สำรวมขนาดนี้เชียวหรือ! น่าจะให้คณะกรรมการปฏิวัติทางเมืองเอกมณฑลมาเห็นแล้วจับกุมตัวไปเสียจริง!
ฟางซูเสียนยังคงปักใจเชื่อว่าเฉินจื้อต้องมาหาเสิ่นหัวหนงที่เมืองจิ่งแล้วแน่ ๆ ต้องยอมรับว่าไม่มีใครรู้จักลูกดีเท่าแม่ เธอรู้สึกว่าต่อให้เฉินจื้อรู้ว่าเสิ่นหัวหนงแต่งงานแล้ว เขาก็ต้องอยากอยู่ดูให้แน่ใจว่าเธอใช้ชีวิตดีหรือไม่ หากไม่ได้ไปดูด้วยตาตัวเองแล้วพาตัวลูกชายกลับไป เธอไม่มีวันวางใจได้เลย
จากเขตเมืองไปจนถึงคอมมูนหงซิงจริง ๆ แล้วมีแค่ทางตรงเส้นเดียว ฮั่วถิงก็ตั้งใจจะพาฟางซูเสียนไปที่นั่นด้วย เจ้าเฉินจื้อคนนั้นเขาเห็นแล้วขัดหูขัดตายิ่งนัก รีบ ๆ ไปเสียให้พ้นทางจะดีกว่า