กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 227 สานต่อเรื่องการเลื่อยไม้และการปั่นจักรยาน
เพราะเรื่องเมื่อคืน เสิ่นหัวหนงยังรู้สึกผิดอยู่ในใจเล็กน้อย เธอจึงพูดปัดลูกสาวไปสองคำ “งั้นต่อไปเวลาเจาเจานั่งรถ ต้องจับให้แน่น ๆ นะ”
เจาเจาตอบรับอือออ “แม่คะ ทำไมวันนี้แม่ยังไม่ตื่นนอนอีกคะ”
เสิ่นหัวหนงขยับตัวเล็กน้อย เมื่อพบว่าใต้ผ้าห่มบางยังสวมชุดนอนอยู่ เธอจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ “เมื่อคืนแม่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ”
เจาเจาลุกขึ้นนั่งบนเตียง เธอขมวดคิ้วหนาดกดำที่คมเข้มแทบจะถอดแบบมาจากฮั่วทิง แล้วพูดว่า “แม่คะ ตอนกลางคืนที่บ้านเกาเกาเขากำลังเลื่อยไม้อยู่อีกหรือเปล่าคะ? หนูได้ยินเสียงตอนกลางคืนด้วย”
“หนวกหูจะตายไป แต่อยากลืมตาก็ลืมไม่ขึ้น มันง่วงมากเลยค่ะ...”
เสิ่นหัวหนง: ......
ถึงแม้จะเผลอคิดไปไกล แต่โชคดีที่เธอหน้าหนาพอ เธอจึงประคองสติไว้ได้อย่างมั่นคง
“ถ้าหนูรำคาญเสียง วันนี้จะให้พ่อไปช่วยพวกเขาเร่งงานตอนกลางวัน กลางคืนจะได้ไปคอยดูที่บ้านเขา ไม่ยอมให้เลื่อยไม้ตอนกลางคืนอีกแล้ว”