เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 75 ลาก่อนตลอดกาล
เสิ่นหัวหนงเม้มปากเก็บสายตาพลางนึกโมโหความลังเลของตัวเองอย่างไม่มีเหตุผล และด่าทอความช่างสังเกตของไอ้โรคประสาทฮั่วถิงในใจ
เขาหัวเราะออกมาดังลั่น
เสียงห้าวหาญดังก้องขึ้นในพื้นที่ปิดตาย ทำเอาหนูหรือแมลงที่ไม่รู้ว่าหลบซ่อนอยู่ในมุมไหนพากันส่งเสียงแตกตื่นออกมา
เสิ่นหัวหนงตกใจเล็กน้อย เท้าที่ก้าวสะดุดเข้ากับอิฐหักจนร่างเอียงวูบ เธอเหวี่ยงแขนไปในอากาศและคว้าแขนเขาไว้ได้จึงยืนทรงตัวได้มั่นคง
ฮั่วถิงหยุดหัวเราะ เขาสะบัดแขนตัวเองเบา ๆ แล้วพูดว่า “อย่าตื่นเต้นไป ยืนดี ๆ”
เสิ่นหัวหนงตั้งใจจะชักมือกลับ แต่ด้วยความโมโหเลยแอบเอาเล็บจิกเขาไปหนึ่งทีอย่างแรง
เธอเอือมระอากับค่ำคืนที่แสนไร้สาระและควบคุมอะไรไม่ได้นี้เต็มทีแล้ว
เมื่อชักมือกลับและเห็นว่าฮั่วถิงดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บกับความเจ็บปวดเล็กน้อยนั่นเลย เธอก็หันสายตากลับและไม่มองเขาอีก