0009

⬢⬢⬢

ตอนที่ 9 ผมไม่เคยละอายใจ

เสิ่นหัวหนงเดินออกมาจากป่า เงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใส เธอขยี้ผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากด้วยความไม่คุ้นชิน จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เปลี่ยนสภาพแวดล้อมมาแล้ว เรื่องวุ่นวายก็ยังคงเยอะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!

ระยะทางไปตัวเมืองมีมากกว่าสิบลี้ ซึ่งถือว่าไม่ไกลนัก แต่พาหนะที่เลือกได้มีเพียงจักรยาน รถลากลา หรือไม่ก็สองขาของตัวเอง

ความจริงแล้วยังสามารถนั่งเรือไปได้จากแม่น้ำสาขาใต้ที่ไหลผ่านรอบหมู่บ้าน แต่ทว่าเรือนั้นแล่นมาจากเมืองฉวนทางตอนบน ช่วงเวลาออกเรือก็ไม่แน่นอน ไม่ได้มีทุกวัน หากเจอช่วงงานยุ่งในไร่นา เป็นไปได้ว่าหนึ่งเดือนอาจไม่มีเรือแล่นเลยด้วยซ้ำ