กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“กังวลหรือ...” เซี่ยงหรูมองหลี่ซินเฉี่ยวด้วยสีหน้าสบาย ๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลที่เธอพูด ฉันจะมีเรื่องบาดหมางกับสวี่เสวี่ยเชี่ยวถึงขั้นน้ำกับไฟแบบนี้ได้ยังไง? แต่ถ้าเพราะเรื่องนี้ ฉันต้องคอยเฝ้าซุนอ้ายตงไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว แล้วความสัมพันธ์นี้ยังมีอะไรให้ยึดถืออีก?”
พูดถึงตรงนี้ นางก็กางมือ “ถ้าตอนยังสาวก็เป็นแบบนี้แล้ว พอฉันอายุมากขึ้น หน้าตาไม่งามเหมือนเดิม ฉันต้องทำยังไงถึงจะคุมเขาไว้ได้? ฉะนั้น ถึงจะกังวล แต่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องจ้องเขาเหมือนจ้องนักโทษ