กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ฟังเฮ่าเฟยเล่าเรื่องของเจียงอี้ฮุยจบ ถังเป่ยหลินก็เงียบไป ครู่ใหญ่ เขาลุกขึ้นยืน “ตามที่นายว่า มา เจียงอี้ฮุยคนนั้นก็ไม่ถึงกับอาศัยชื่อนายเป็นฉากบังหน้าข่มคนอย่างที่รองผู้อำนวยการโรงงานหลี่พูด แต่ปัญหามันต้องมีแน่ ไป ฉันจะไปเป็นเพื่อนนายเอง”
เฮ่าเฟยได้แต่ยิ้มขื่น “นายก็ยังไม่เชื่อสายตาที่ฉันมองคนอยู่ดี”
“ถ้าฉันเชื่อสายตาที่นายมองคน ฉันก็ผิดเต็ม ๆ” ถังเป่ยหลินพูดพลางแค่นเสียงหึ “รังเกียจที่ฉันแคะแผลเก่านายหรือ ก็เห็น ๆ อยู่ว่านายเองที่วันทั้งวันเอาแต่ลูบแผลเก่าไปมา ไม่ยินยอมปล่อยมันเสียที”