กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลังจากปรับใจอยู่พักหนึ่ง ความดื้อรั้นและความแค้นบนใบหน้าของสวี่เสวี่ยเชี่ยวก็จางหายจนหมดสิ้น เปลี่ยนเป็นมองเถียนมี่ด้วยความสำนึกผิดและเริ่มทบทวนตัวเองว่า “ขอโทษนะมี่มี่ ฉันไม่ควรระบายความโกรธใส่เธอเพราะไม่ได้คำตอบที่ต้องการ และก็ไม่ควรเพราะเธออดทนให้ฉันมาตลอด แล้วมองข้ามข้อบกพร่องของตัวเองไป…” เธอหยุดนิดหนึ่งแล้วกัดริมฝีปากพูดว่า “ฉันจะไม่แก้ตัวให้ตัวเองแล้ว เธอดูการกระทำของฉันนะ ได้ไหม”
เถียนมี่มองอีกฝ่ายตรง ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดภายใต้สายตาของเธอ และหลบสายตาไปมา จึงเอ่ยปากว่า “ได้สิ”