กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ทำไมเธอถึงได้ไร้มโนธรรมขนาดนี้?!” ในแววตาของสวี่เสวี่ยเชี่ยวเต็มไปด้วยความผิดหวังที่มองไปยังเถียนมี่ ราวกับว่าอีกฝ่ายก่อเรื่องเลวร้ายเกินให้อภัยอะไรสักอย่าง “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะต้องไปทำความสะอาดโรงเรือนไก่หรือ? จะต้องลื่นตกไปในมูลไก่จนกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่นหรือ?
เธอไม่เพียงไม่กลับมาแต่เนิ่น ๆ เพื่อปลอบใจฉัน ยังจงใจหลบออกไปอีก ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเธอเป็นคนแบบนี้ ฉันก็ไม่รับเคราะห์แทนเธอต่อหน้าหัวหน้าหน่วยหรอก ปล่อยให้เธอไปกวาดมูลไก่ในโรงเรือนเอง! ปล่อยให้เธอกลายเป็นตัวตลกในสายตาทุกคน!”