กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“เถียนเหม่ย์เหริน วันเสาร์เที่ยงวันนี้เพื่อนร่วมงานเก่าโรงงานเราจะเลี้ยงฉลองที่เจียงอี้ฮุยได้เลื่อนตำแหน่งอีกครั้ง เธอต้องมาให้ได้นะ”
“ไม่หรอก ฉันไม่ไปหรอก”
“เถียนเหม่ย์เหริน เราขาดการติดต่อกันมาสามสิบกว่าปีแล้ว ได้ยินว่าฉันตามหาเธอเจออีกครั้ง ทุกคนตื่นเต้นกันมาก เน้นเป็นพิเศษว่างานเลี้ยงครั้งนี้ต้องเชิญเธอมาให้ได้ ถ้าเธอไม่ไป ฉันลำบากใจที่จะอธิบาย”
“เสวี่ยเชี่ยว ที่บ้านฉันขาดคนไม่ได้”
“แค่วันเดียว มีอะไรขาดไม่ได้” ปลายสายมีเสียงหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง “เธอกับคนของเธออายุป่านนี้แล้วยังหวานกันขนาดนั้นอีกหรือ”
“ไม่ใช่แบบนั้น”
“งั้นก็จบเรื่อง ตกลงตามนี้เลยนะ ถ้าเธอยังปฏิเสธอีก ก็เท่ากับไม่เห็นหัวเพื่อนเก่าอย่างฉัน”
“…”
เถียนมี่ถือโทรศัพท์มือถือ ฟังเสียง “ตูตู” ข้างหู มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่น
คนที่โทรมาคือเพื่อนที่ดีที่สุดในอดีตของเธอ สวี่เสวี่ยเชี่ยว