กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 368 กลับหมู่บ้านแล้ว
เสี่ยวเนี่ยนอันฟังเข้าใจถ้อยคำอย่าง “ป่วย” “ไม่มีเงิน” “ไม่มีเรี่ยวแรง” เหล่านี้ คิ้วน้อย ๆ พลันขมวดมุ่น บนใบหน้ากลมเล็กเต็มไปด้วยความกังวล “พี่ชายป่วยหรือ ทรมานมากหรือไม่ ตอนที่เนี่ยนอันเคยป่วย อาหญิงป้อนยาขม ๆ ให้เนี่ยนอันกิน เนี่ยนอันก็หายดีแล้ว ปู่ ท่านก็ป้อนยาให้พี่ชายกินสิ!”