ตอนที่ 295 จิตใจร้อนรุ่ม

ตอนที่ 295 จิตใจร้อนรุ่ม

ซูเหอมองดูแผ่นหลังของจางชิงที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในลมและหิมะ ภายในใจยังคงมีความร้อนรุ่มอยู่บ้างเสมอ

ความหนาวเหน็บและความหิวโหยคือบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเหล่าราษฎรในฤดูหนาว ทั้งยังเป็นลักษณะเด่นอย่างหนึ่งของยุคสมัยนี้ ทุกปีในฤดูหนาวมักมีราษฎรสามัญชนจำนวนมากต้องทอดร่างสิ้นใจท่ามกลางลมและหิมะ

อาจเพราะความหนาวเหน็บ อาจเพราะความหิวโหย ทว่าที่มากกว่านั้นคือเพราะร่างกายอ่อนแอได้รับลมหนาวจนล้มป่วยแล้วลาโลกไป

นางหันกายกลับมา มองดูหลี่เถี่ยจู้และนางหลี่ที่นั่งล้อมรอบเตาไฟกลางบ้านด้วยความกลัดกลุ้มกังวลใจเช่นเดียวกัน จึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ คำหนึ่ง แล้วค่อย ๆ นั่งลง

“ท่านแม่ ลุงใหญ่” เสียงของซูเหอไม่ดังนัก “ข้าดูแล้วครอบครัวอาสุ่ย หากพึ่งพาเพียงการสงเคราะห์ช่วยเหลือของพวกเราคราสองครานี้ เกรงว่าจะผ่านพ้นฤดูหนาวอันหนาวเหน็บนี้ไปได้ยากเจ้าค่ะ”