ตอนที่ 220 เพิงน้ำชา

ตอนที่ 220 เพิงน้ำชา

หลังย่างเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิ หิมะทับถมค่อย ๆ ละลายลง ทว่าเส้นทางยังคงเป็นโคลนตมยากจะสัญจร ทว่าสำหรับเซี่ยหย่งผู้คุ้นชินกับการรอนแรมไปทั่วทุกสารทิศแล้ว เรื่องนี้หาใช่สิ่งใดไม่

ในช่วงเทศกาลปีใหม่ก็ได้รับราชโองการจากเมืองหลวงเรื่องการจัดตั้งถิ่นฐานผู้ประสบภัยแล้ว เวลานี้ที่ว่าการศาลาว่าการของแต่ละโจวล้วนกำลังเตรียมการผลักดันเรื่องการจัดตั้งถิ่นฐาน นี่จึงเป็นช่วงเวลาอันดีที่เขาจะออกเดินทางตามหา

เขาจูงม้าแก่ที่เริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้างตัวนั้น บนหลังม้าบรรทุกของใช้เย็บปักจิปาถะ เกลือหยาบ เชือกผูกผมที่เพิ่งเติมเข้ามาใหม่ ตลอดจนสมุนไพรเฉพาะถิ่นแถบชายแดนที่มีลักษณะภายนอกพอใช้ได้อยู่อีกเล็กน้อย ก้าวเท้าขึ้นสู่ถนนหลวงที่คลุ้งไปด้วยฝุ่นธุลีอีกครา