ตอนที่ 111 หลังเขา

ตอนที่ 111 หลังเขา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จางชุ่ยฮวาห่อหุ้มเสื้อผ้าฝ้ายแน่นหนา แบกตะกร้าสะพายหลัง กัดฟันมุ่งหน้าเดินไปยังหลังเขา

หิมะที่หลังเขานั้นหนากว่าในหมู่บ้านเสียอีก ทุกย่างก้าวล้วนจมลึกลงไปในหิมะ เกล็ดหิมะร่วงกราวแทรกซึมเข้าไปในขากางเกงของนาง หนาวเหน็บจนนางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

นางก้าวเดินลุ่ม ๆ ดอน ๆ เสาะหาร่องรอยของไก่ป่าในป่าเขา ลมหายใจที่พ่นออกเป็นไอสีขาวกลั่นตัวเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งบาง ๆ บนขนตาจนสายตาพร่ามัว

หิมะทับถมบนกิ่งไม้แห้งถูกสายลมพัดปลิวดังซ่าร่วงกราวลงมา มีเสียงนกร้องแว่วมาเป็นครั้งคราว ทว่าเพียงพริบตาก็เลือนหายไปในทุ่งหิมะอันเวิ้งว้าง

ในใจของจางชุ่ยฮวาอดร้อนรนไม่ได้ เมื่อวานนางได้ตกปากรับคำลูกชายไว้แล้ว อีกทั้งนางยังอยากจับไก่ป่ากลับไปยั่วโมโหจางอี้สักครา