ตอนที่ 88 พี่ใหญ่

ตอนที่ 88 พี่ใหญ่

เพราะเป็นห่วงว่าซูมู่จะโถมตัวเข้ามาด้วยความตื่นเต้น กลัวว่าพี่ใหญ่จะทานรับแรงไม่ไหว หลี่เยี่ยนจึงสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อรับตัวซูมู่ที่กำลังร้องไห้เอาไว้

โอบกอดไว้ในอ้อมอกพลางลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาของเด็กน้อย

ซูมู่ร้องไห้เสียงดังยิ่งขึ้นในอ้อมอกของหลี่เยี่ยน ร้องไห้ไปพลางส่งเสียงตะโกนอู้อี้ไม่ชัดถ้อยชัดคำไปพลาง “น้าชายเล็ก เหตุใดท่านเพิ่งกลับมาเล่า”

หลี่เยี่ยนปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เสี่ยวมู่เด็กโง่ น้าชายเล็กมิใช่ว่าติดธุระจนล่าช้าไปหรอกหรือ เด็กดี พวกเราไม่ร้องแล้วนะ”

ซูมู่สะอึกสะอื้นเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามีความน้อยใจและความยึดเหนี่ยวพึ่งพิงอยู่หลายส่วน มือจับชายเสื้อของหลี่เยี่ยนไว้แน่น