ตอนที่ 70 พร่ำบ่น

ตอนที่ 70 พร่ำบ่น

ยามนี้ ณ หมู่บ้านเหอสุ่ย

จางจี้จู่ขดตัวแน่นอยู่บนเตียงราวกับหนอนผีเสื้อ

ร่างกายถูกห่อหุ้มไว้อย่างมิดชิดด้วยผ้าห่มนวมเก่าที่ขาดรุ่งริ่งและเต็มไปด้วยรอยปะชุนผืนนั้น แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงรู้สึกถึงความหนาวเหน็บเสียดกระดูกที่ถาโถมเข้ามาจากรอบทิศทาง ราวกับจะแช่แข็งเขาทั้งร่างให้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น

เขาตัวสั่นงันงกพลางสบถด่าเสียงเบาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านและอู้อี้ไม่ชัดเจน “สภาพอากาศผีบ้านี่! ช่างหนาวยิ่งกว่านรกขึ้นมาอีกหลายส่วนเสียจริง! หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าคงต้องหนาวตายทั้งเป็นเข้าจริง ๆ แน่...” ทุก ๆ ถ้อยคำล้วนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากยิ่ง ราวกับว่าแม้แต่การพูดจาก็จะสูญเสียความร้อนสายสุดท้ายของตนไปอย่างไรอย่างนั้น