ตอนที่ 26 ฝากฝังบุตร

ตอนที่ 26 ฝากฝังบุตร

ชั่วขณะหนึ่ง ภายในวัดร้างมีเพียงเสียงไอของชายคนนั้น และเสียงฟืนที่มอดไหม้ดังเปรี๊ยะ ๆ เท่านั้น

ในเรือน แสงไฟสีเหลืองสลัวไหวระริกไม่นิ่ง คล้ายพร้อมจะดับมอดลงได้ทุกเมื่อ

บุรุษผู้เจ็บป่วยอ่อนแอนอนกึ่งเอนกายอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวซีดดั่งกระดาษ ริมฝีปากไร้สีเลือด ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนพ่วงด้วยเสียงไออย่างรุนแรง

ด้านข้างเขา เด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบกว่ากำลังเบิกตากลมโตที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา มองดูทุกสิ่งรอบกายด้วยความใคร่รู้ ยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปลูบอกชายคนนั้นที่สั่นสะท้านไม่หยุดเพราะอาการไอเป็นระยะ ๆ

“แค่ก ๆ...” บุรุษผู้นั้นไอโขลกอย่างรุนแรงขึ้นมาอีกระลอก เลือดสด ๆ ที่กระอักออกมาสาดกระเซ็นเปรอะลงบนผ้าห่มเก่าขาด ชวนให้ตระหนกตกใจยิ่งนัก

เขายกมือขึ้นอย่างยากลำบาก หมายจะลูบศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อย ทว่ากลับตกลงมาเพราะพละกำลังไม่เพียงพอ

“น้องชายหลี่ ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้า” เสียงของบุรุษผู้นั้นแผ่วเบา ทว่าแฝงด้วยการอ้อนวอนอยู่สายหนึ่ง

“เจ้าว่ามาเถิด ขอเพียงเป็นเรื่องที่ข้าทำได้ ข้าต้องรับปากเจ้าแน่?” ชายขาพิการตอบรับด้วยความร้อนใจ