กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 ในการเวียนวัฏนับไม่ถ้วนของฉัน มีเพียงเธอที่ทำสำเร็จ
ร้านกาแฟแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากบริษัทโรคระบาด ฉือมู่เดินสิบนาทีกว่าก็มาถึง
สิ่งที่ทำให้ฉือมู่ไม่สบายใจคือ พอออกจากบริษัท สัตว์ประหลาดไร้หัวก็เดินตามเขามาอีก บนถนนยังมีภูตผีหน้าตาพิกลอยู่ไม่น้อย
“ฮิ ๆ ๆ กล้าเลิกงานก่อนเวลาแบบนี้ ไม่กลัวพวกเรากินนายหรือ?”
“นายต้องมองเห็นฉันแน่ ๆ สักวันฉันก็ต้องได้กินนาย!”
สัตว์ประหลาดไร้หัวพูดพล่ามข้างหูฉือมู่ไม่หยุด ฉือมู่หรี่ตาลง
“ถ้าฉันไม่ได้เอาปืนไฮเทคมาด้วย ฉันคงหาที่ไม่มีคนแล้วถล่มแกเป็นรูไปแล้ว!”
ฉือมู่บ่นในใจ เขาอยากฆ่าสัตว์ประหลาดไร้หัวตัวนี้มานานแล้ว มันตามฉือมู่ไปทุกที่ตลอด