กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 ฉันไม่ใช่คนบ้า ฉันเป็นผู้ป่วยจิตเวช
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ร่างของฉือมู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาแทบจะกระโจนออกจากผ้าห่มแล้วลงมือก่อนทันที
เสียงฝีเท้าหยุดอยู่ข้างเตียง ฉือมู่ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นเร็ว ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ
สิบนาทีต่อมา คนที่ยืนข้างเตียงก็จากไป ในที่สุดฉือมู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ผ่านไปนานมากแล้ว แต่ในห้องผู้ป่วยก็ไม่มีเสียงอื่นดังขึ้นอีก ฉือมู่ค่อย ๆ หลับไปอีกครั้ง
.......
“ตื่น ๆ วันนี้ผู้ใหญ่ข้างบนจะมาตรวจดูงาน ถ้าลงไปช้า ผู้อำนวยการได้โมโหอีกแน่!”
เช้าวันถัดมา เหอซ่างปลุกฉือมู่ที่กำลังหลับอยู่